دیگر خیلی کم از اتفاقات اطرافم خوشحال میشوم. نمیدانم از کی این اتفاق افتاد و البته یککمی میدانم که بهخاطر باج دادن به آدمهای اطرافم بوده. آنقدر سعی کردم در حضورشان خودم را حذف کنم و در خدمتشان باشم که دیگر نمیدانم از چی خوشم میآید و از چی بدم میآید. مگر اینکه کسی کنارم باشد و از روی احساسات او، من هم واکنش نشان بدهم! اما وقتی باب دیلن نوبل ادبیات 2016 را برد احتیاج به کسی نداشتم تا بفهمم از اعماق وجود خوشحالم. من سالهاست که با دیلن زندگی میکنم و جفتمان راضی هستیم. آنقدر هم خوشحال بودم که اصلاً خبر نداشتم ممکن است بعضیها با این ا

«باور کن حتا دیدن کلماتی که نوشتهای باعث تهوعام میشود. من نفرت را شنیده بودم که به اینجا هم میرسد اما تجربهاش را نداشتم و برایم عجیب بود وقتی بعد از خواندن نامهات دیدم توی قلبم، توی شکمم توی رگهام نفرت بود که میچرخید و حالم را بد میکرد. اینطوری بود که برای اولینبار بعد از خواندن نامهات نتوانستم بایستم. نشستم. باید قیافهام را میدیدی. شگفتزده بودم از نفرت. نمیدانستم نفرت در من اینقدر جلو میرود که به حال تهوع بیفتم. وقتی قلبم تندتر میتپید و چشمهایم بازتر بود و صورتم درهم رفته بود و آماده بودم بالا بیاورم با خودم گفتم بای

آدمهای شب، همدیگر را پیدا میکنند. آنها مثل طرفداران موسیقی جز در یک بار پُکیده، اما در سطحی خیلی عمیقتر، همدیگر را پیدا میکنند و شب را مثل خونآشامانی لاغر و رنگپریده با هم میگذرانند و اگر در روشنایی روز همدیگر را ببینند از هم بدشان میآید. پیرمردی هم بود که یازده شب به بعد، میآمد دم خانهاش بساط میکرد و سیگار میفروخت و فلاسک چای هم داشت که به آدمهای شب چای میداد. چون خوابش نمیبرد. من رفیقش بودم و گاهی دو یا سه شب از دفتر میزدم بیرون تا کنارش بنشینم و سیگاری بکشم و سیگاری بخرم و حرف بزنیم و چای بنوشیم. شبیه پیر مراد ما بود اما نه